Daily Devotion

วันพุธที่ 25 กุมภาพันธ์ 2026

สัปดาห์แรกของเทศกาลมหาพรต

กลางคืนผ่านพ้นไปแล้ว และวันใหม่เปิดอยู่ เบื้องหน้าเรา

เราร่วมใจอธิษฐาน ด้วยจิตใจเป็นหนึ่งเดียว

.

(สงบใจ ในความเงียบ)

.

ในขณะที่เราชื่นชมยินดี ในของประทานแห่งวันใหม่นี้

ขอให้แสงสว่างแห่งพระพักตร์ ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

จุดไฟรักในใจของเรา เพื่อพระองค์

บัดนี้และสืบไปเป็นนิตย์

อาเมน

.

.

สดุดี 17:6-9 

“ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ 

เพราะพระองค์จะทรงตอบข้าพระองค์ 

ขอเอียงพระกรรณฟังถ้อยคำของข้าพระองค์เถิด 

ขอทรงสำแดงความรักมั่นคงของพระองค์อย่างอัศจรรย์เถิด 

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงช่วยบรรดาผู้ลี้ภัย 

ให้พ้นจากผู้ที่ลุกขึ้นสู้พวกเขาโดยพระหัตถ์ขวาของพระองค์ 

ขอทรงรักษาข้าพระองค์ดังแก้วตา 

ขอทรงซ่อนข้าพระองค์ไว้ใต้ร่มปีกของพระองค์ 

ให้พ้นจากคนอธรรมผู้ล้างผลาญข้าพระองค์ 

และจากศัตรูอำมหิตที่ล้อมข้าพระองค์ไว้”

พระสิริจงมีแด่พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ เหมือนในปฐมกาล บัดนี้และตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน

.

.

กาลาเทีย 4:21-5:1

“ท่านทั้งหลายผู้ที่อยากอยู่ใต้ธรรมบัญญัติ บอกข้าพเจ้าเถิด ท่านไม่ได้ฟังธรรมบัญญัติหรือ? เพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่าอับราฮัมมีบุตรสองคน คนหนึ่งเกิดจากหญิงทาส อีกคนหนึ่งเกิดจากหญิงที่เป็นไท บุตรที่เกิดจากหญิงทาสนั้นก็เกิดตามปกติ แต่บุตรที่เกิดจากหญิงที่เป็นไทนั้นเกิดตามพระสัญญา ข้อความนี้เป็นอุปไมย ผู้หญิงสองคนนั้นได้แก่พันธสัญญาสองอย่าง คนหนึ่งมาจากภูเขาซีนาย คลอดลูกเป็นทาส คือนางฮาการ์ นางฮาการ์นั้นได้แก่ภูเขาซีนายในอาระเบีย เล็งถึงกรุงเยรูซาเล็มปัจจุบัน เพราะว่ากรุงนี้กับพลเมืองเป็นทาสอยู่ แต่ว่าเยรูซาเล็มซึ่งอยู่เบื้องบนนั้น เป็นไท เป็นมารดาของเรา เพราะว่ามีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “จงชื่นชมยินดีเถิด โอหญิงหมันเอ๋ย ผู้ไม่คลอดบุตร จงเปล่งเสียงโห่ร้อง เจ้าผู้ไม่เจ็บครรภ์ เพราะว่าบุตรของแม่ร้าง ก็ยังมีมากกว่าบุตรของหญิงที่มีสามี” พี่น้องทั้งหลาย เราเป็นบุตรแห่งพระสัญญาเช่นเดียวกับอิสอัค แต่ในครั้งนั้น ผู้ที่เกิดตามปกติได้ข่มเหงผู้ที่เกิดตามพระวิญญาณอย่างไร ปัจจุบันนี้ก็เหมือนกันอย่างนั้น แต่พระคัมภีร์ว่าอย่างไร? ก็ว่า “จงไล่หญิงทาสกับบุตรชายของนางไปเสีย เพราะว่าบุตรของหญิงทาสจะรับมรดกร่วมกับบุตรของหญิงที่เป็นไทไม่ได้” เพราะฉะนั้น พี่น้องทั้งหลาย เราไม่ใช่บุตรของหญิงทาส แต่เป็นบุตรของหญิงที่เป็นไท”

“เพื่อเสรีภาพนั้นเองพระคริสต์จึงได้ทรงให้เราเป็นไท เพราะฉะนั้น จงตั้งมั่น และอย่าเข้าเทียมแอกของการเป็นทาสอีกเลย”

นี่คือพระวจนะของพระเจ้า

ขอบพระคุณพระเจ้า

.

.

บทใคร่ครวญ “จงไล่หญิงทาสกับบุตรชายของนางไปเสีย “

ลองจินตนาการว่าหัวใจของเราคือบ้านหลังหนึ่ง

เป็นเวลานานแล้วที่มี “สองครอบครัว” อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้

ครอบครัวแรกนำโดย นางฮาการ์ เธอคือเสียงแห่งงาน “ทำงาน ทำงาน ทำงาน”

เธอปลุกเราแต่เช้ามืด พร้อมรายการสิ่งที่ต้องทำยาวเหยียด เธอบอกเราว่า เราจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อเรา ได้พิสูจน์ตัวเอง ด้วยผลงาน และ ความสำเร็จ ความวิตกกังวล เคร่งเครียด เป็นสิ่งดี เพราะมันขับเคลื่อนเรา ถ้าเราไม่ทำ ใครจะทำ ถ้าเราไม่ทำ ทุกอย่างที่เราสร้างมา มันจะ ศูนย์เปล่า เธอบอกว่าพระเจ้า คาดหวังในตัวเรา และเราต้องไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง ดังนั้นเราต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง เราต้องมีอะไรทำตลอดเวลา

ลูกชายของเธอ คือ อิชมาเอล เขามักจะเยาะเย้ยเวลาที่เรา อยู่เฉยเฉย ดูเหมือนว่าง หรือกำลังพักผ่อน เขาจะร้องตะโกนว่า “อย่างนี้จะไปสู้ใครได้ แพ้ตลอด แกมันไร้ค่า ขี้เกียจ และจอมปลอม”

อีกครอบครัวหนึ่งนำโดย นางซาราห์ เธอคือเสียงแห่ง “พันธสัญญา”

เธอมีอายุมากกว่า ดูเงียบขรึมกว่า และมักจะมีรอยยิ้มเสมอ เธอบอกเราเสมอว่าเราเป็นที่รัก เราคือบุตรที่รัก เป็นของประทานตามพระสัญญา อย่ากลัว หรือวิตกกังวล เธอบอกว่ามรดกที่เราปราถนา และรอคอย เป็นของเราอยู่แล้ว

ลูกชายของเธอ คือ อิสอัค ซึ่งคือเสียงหัวเราะของพระเจ้า เสียงของความชื่นชมยินดี เขาคอยเตือนใจเราเสมอว่า พระเจ้าของเรา คือพระเจ้าที่ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ให้กับคนที่ทำด้วยตัวเองไม่ได้

สองครอบครัวนี้อยู่ร่วมกันไม่ได้

“เนื้อหนังข่มเหงพระวิญญาณ”

ทุกครั้งที่ซาราห์บอกว่า “พักสงบเถิด อย่างกลัว อย่างกังวล แต่จงวางใจ” ฮาการ์จะกรีดร้องสวนขึ้นมาว่า “ไม่! ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่ทำ เราปล่อยผ่านไม่ได้ เราต้องจัดการ ควบคุมผลที่จะเกิดขึ้น มันขึ้นอยู่กับเราคนเดียว!”

ทุกครั้งที่เราพยายามจะพักสงบในพระคุณ เสียงแห่ง ธรรมบัญญัติ ก็จะคอย วิพากษ์วิจารณ์ และตัดสินเรา

ในพระคัมภีร์เช้านี้ เปาโลเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นในใจเราและออกคำสั่งที่เด็ดขาด ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ว่า:

“จงไล่ทาสหญิงคนนั้น กับลูกของนางออกไปเสีย”

ท่านไม่ได้บอกว่า “จงสอนให้พวกเขาทำตัว ให้ดีขึ้นหน่อย” ท่านไม่ได้บอกว่า “แบ่งห้องให้พวกเขาอยู่อย่างเป็นสัดส่วน” หรือให้โอกาส

แต่ท่านบอกว่า: ไล่พวกเขาออกไป ออกไปจากใจเรา

เราไม่สามารถใช้ชีวิตโดยพึ่ง “พระคุณ” ไปพร้อมๆ กับพึ่ง “การงานฝ่ายเนื้อหนัง” ได้ เราต้องเลือก

ถ้าเรายังเก็บฮาการ์ (พึ่งในธรรมบัญญัติ) ไว้ พึ่งในความพยายาม ในกำลังของเราเอง ในกรณีที่พระคุณใช้ไม่ได้ผล… เราจะไม่มีวันเป็นไท เราจะเป็นทาสตลอดไป

“เพื่อเสรีภาพ พระคริสต์จึงได้ทรงให้เราเป็นไท”

พระเยซูไม่ได้สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนเพื่อมอบ “การเป็นทาสในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิม” ให้เรา แต่พระองค์ตายเพื่อหักแอกนั้นให้สะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง

พระองค์ต้องการให้เราอาศัยอยู่ในบ้านของซาราห์—ซึ่งคือนครเยรูซาเล็มเบื้องบน

ในช่วงเทศกาล มหาพรต (Lent) นี้ เราอาจรู้สึกถึงการล่อลวงให้กลับไปหาฮาการ์ เราอาจคิดว่า “ถ้าฉันแค่มีวินัยกับตัวเองให้มากพอ ตั้งใจอดอาหารได้ครบตามกำหนด พระเจ้าจะอวยพรฉัน เป็นการตอบแทน”

วันนี้ ขอให้เราสำรวจแรงจูงใจในการถือศีลอดในเทศกาลมหาพรต ถ้าเราอด เพราะเสียงเรียกร้อง แรงกดดันจากฮาการ์ หรือเรามีความไม่มั่นคงในสถานะตัวเองเหมือน อิชมาเอล นั่นคือแอก

เรารักเทศกาลมหาพรต เรารักวินัยฝ่ายวิญญาณ แต่เราต้องไม่อยู่ภายใต้แอกของสิ่งเหล่านั้น

พระคริสต์ได้ทรงทำให้เราเป็นไทแล้ว เพราะพระองค์ได้แบกภาระ ธรรมบัญญัติ แทนเราอย่างครบถ้วน และสมบูรณ์

ประตูเปิดออกแล้ว โซ่ตรวนหลุดออกแล้ว

ทางเดียวที่เราจะกลับไปเป็นทาสได้อีกครั้ง คือการที่เราหยิบโซ่นั้นขึ้นมาล่ามข้อมือตัวเอง

อย่ากลับไปเข้าเทียมแอกอีกเลย

จงยืนหยัดมั่นคงในเสรีภาพของลูกพระเจ้า ให้เสียงหัวเราะของอิสอัคก้องกังวานในบ้านและในหัวใจของเราในวันนี้

.

.

คำอธิษฐาน

ข้าแต่พระเยซูคริสต์เจ้า ขอบพระคุณพระองค์ ที่ทรงเป็นบุตรแห่งพระสัญญาผู้ทำให้ข้าพระองค์เป็นไท ลูกขอสารภาพว่าลูกได้ปล่อยให้ทาสหญิง—ซึ่งคือเสียงแห่งการกล่าวโทษและเสียงแห่งการดิ้นรนด้วยกำลังตนเอง—อาศัยอยู่ในใจมานาน ลูกพยายาม ให้การอุทิศตน เป็นข้อแลกเปลี่ยน แลกกับสิ่งที่พระองค์ประทานให้เปล่าๆ วันนี้ ลูกขอไล่วิญญาณแห่งการเป็นทาสออกไป ลูกขอปฏิเสธแอกนั้น และขอเลือกที่จะยืนหยัดในเสรีภาพแห่งพระราชกิจที่พระองค์ทำสำเร็จแล้ว บนกางเขน ลูกคือลูกของ เยรูซาเล็มเบื้องบน และลูกเป็นไทแล้วจริงๆ อาเมน

.

.

เรานมัสการด้วยกันในเพลง วางภาระ

Youtube Link

.

Link to today’s Morning Office